2008/May/17

12: May  การที่ได้คบกับใครคนหนึ่ง มันทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

13: May  การแยกทาง ไม่ใช่ทุกอย่างทั้งหมด แต่เราก็มีสิ่งที่มีคุณค่ามาอยู่กับตัว

ความรักที่ไม่ใช่แค่รัก แต่เป็นความผูกพัน ที่แม้แต่เวลาก็ไม่อาจจะลบเลือนหาย

 

ทุกวันนี้สิ่งสำคัญก็ยังเหมือนเดิม 4 ปีแล้วที่ได้รู้จักกัน 2 ปีที่เราแยกทางกันเดิน มันไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า ที่สุด....

 เส้นขนานที่เรายังต้องพบเจอ  มันยังคงอยู่

เวลาทุกย่างก้าวมีความหมาย

ถึงแม้ว่าฉันอาจจะจำวันแรกที่เรารูจักกันไม่ได้

แต่วันที่เราเจอกันครั้งแรกนั้น มันอยู่ในหัวใจ.....จนวันสุดท้ายที่เลิกกัน 

ไม่ใช่ไม่รัก แต่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้

ไม่ใช่ไม่ผูกพัน...

แต่ความผูกพันของเรานั้น มันยังทำให้เราเสียสละกันไม่พอ

ความรักที่เคยเชื่อมั่นในตัวเองนั้นสั่นคลอน

 

เราต่างก็มีเส้นทางที่จะต้องเลือก

ดูแลสิ่งสำคัญไว้ แล้วมองไปข้างหน้า

ยิ้มให้กับอดีต...

แล้วมองให้ลึกไปจนถึงอนาคต

เลือกที่จะเก็บมันไว้....

 

ยิ้มให้กับมันแล้วเราจะมีความสุข

ชีวิตคุณต้องเดินต่อไป

ชีวิตฉันคงอาจจะหยุดไว้เพียงแค่นี้

หัวใจที่เคยมี  จะหยุดมันเอาไว้

 

บางครั้งการไม่รัก ไม่ใช่ว่ารักไม่ได้

แต่ไม่รู้ว่าจะรักไปทำไม ถ้าหัวใจมันบอกว่าไม่ใช่....

ที่ผ่านมาฉันอาจจะยึดติดมากเกินไป

มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะพูดถึง....

สิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ต้องปล่อยมันไป

ถึงเวลาที่ฉันต้องไปได้แล้วซินะ

 

รักคุณ...ฉันบอกหรือยังวันนี้

 ลาก่อน...หัวใจ   kana 

2008/May/09

กลับมาแล้ว ระยะเวลาที่หายไป ปีกว่าๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเข้าบอร์ดนี้

แต่มีปัจจัยอะไรหลายๆ อย่าง+ความขี้เกียจ มันก็เป็นแบบนี้แหละ เหอะๆๆๆๆ

 ตอนนี้ก็คงอาจจะเป็นเหมือนเดิมมั้ง เหมือนเดิมคือชีวิต

แต่ความรู้สึกกับสิ่งที่คิดคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมคงไม่ได้

ชีวิตต้องเดินต่อไป ถึงแม้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

รักและเชื่อในสิ่งที่เราเป็นอยู่   คุ้มที่สุดแล้ววววววว

 

8 / May / 2008

2007/May/26

หัวข้อก็ตาม ที่ตั้งกระทู้นั่นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก
ก็แค่คนคนหนึ่ง ที่เป็น 1ใน 3หมื่นในปีนี้ก็เท่านั้น
คิดถึงเพื่อนเหมือนกันนะ ในกลุ่ม 13 คน ไม่มีใครเอ็นสะท้านติดเลยซักคนเดียว
คิดแล้วอยากจะหัวเราะ เหอะๆๆๆ

วันที่รู้ ต่างก็ให้กำลังใจกันทุกคน เพื่อนคือสิ่งสำคัญเหมือนกันนะ อารมณ์ตอนนั้นคือ รักเพื่อนสุดๆ
เหอะๆๆๆ
แต่ก็พยายามเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าเราทำดีที่สุดแล้ว แล้วทำไมเราจะต้องไปเสียใจในสิ่งที่ทำไปแล้วล่ะ จริงไหม???

ชีวิตเรามันมีอะไรตั้งหลายอย่าง ไม่ใช่ว่าสิ่งที่พบเจอมันจะเลวร้ายไปซะหมด ใช่ไหม???
แต่เราต้องเข้าใจด้วยว่า มันก็แล้วแต่ดวงเหมือนกัน
ที่พูดเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่า โทษดวงนะ แต่มันมีเหตุ เลยต้องขอพูดถึงซะหน่อย

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า เคยคิด เคยหวัง ว่าอยากจะเรียนการบิน ที่หัวหิน ตั้งนานแล้ว เวลาผ่านไป ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนสุดท้าย ก็ต้องกลับมาสู่จุดเดิมอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจเลยซักนิด
มีคนเค้ามองหน้า แล้วพูดเอาไว้ "อีกหน่อยจะได้ทำงานสบายนะ ได้ทำติดต่อระหว่างประเทศด้วย พอได้ทำเมื่อไหร่แล้วอย่าลืมป้าละกัน"
เหอะๆๆ
ตอนนั้นได้ฟังแล้วยัง งง
มันอะไรกันว้าาาาา มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ที่จริงแล้วอยากเรียนเกษตรศาสตร์นะ อยากเรียนแถวๆ ชลบุรีอ่ะ อยากเที่ยวทะเลแถวนั้นเพราะเบื่อทะเลใต้แล้ว เหอะๆๆ แต่
อดดดดดด!!!!

ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะได้เรียนสาขาที่สามารถเรียนสาขาที่อยากเรียนได้
แต่ไม่ได้เห็นทะเลที่อยากเห็น
ไม่ได้เห็นใครบางคนที่อยากรู้จัก
ไม่ได้อยู่ให้ครบเป็นครอบครัวเลยซักนิด
ทั้งๆ คิดว่า อยากจะอยู่ให้ครบๆซักครั้งในชีวิตนะเนี่ย

แต่ก็อย่างที่ลูก นาโอะบอก ว่าซักวันเราต้องได้เจอกันแม่ ไม่มีวันที่ไม่เจอกัน
ถ้าโอะไม่หาแม่ เดี๋ยวแม่ก็มาหาโอะ เหอะๆๆ เราก็ได้แต่คิดเพื่อให้กำลังใจตัวเองเรื่อยไป

คงจะมีซักวัน ~~~ คงมีวันที่ยิ่งใหญ่
คงจะมีซักวัน ~~~ ที่เป็นวันที่ยิ่งใหญ่
คงจะมีซักวัน~~~~ ที่จะ เป็นวัน ของเรา............

kana


Hanasaki_kana
View full profile